If you hate a person, you hate something in him that is part of yourself. What isn’t part of ourselves doesn’t disturb us.
-Hermann Hesse
Добро утро, добри луѓе.
Среда… Четврток… Петок
Ни ваму ни таму… Четврток бе.
Полагам во 10. Утре е петок и не полагам. И ќе спијам.
Завршува колоквиумската недела.
What a relief.
По нерасонето нешто не можев да напишам.
Ајт,
wish me luck.
Aнгелчиња во снегот на моето најмило игралиште…
Ах колку прекрасно тажни зими ми се навратија во главата. Таква ми е зимата, тажна сама по себе, молчелива, осамена, јас сум и верно друштво. Таква и треба да биде. Таква е совршена. Мирна, спокојна. Потсетува на топлина, колку и да е студена.
Нема ништо послатко од шолја горко кафе.
Животот е баланс меѓу црни и бели лаги, црни и бели вистини. Умереноста е она што ги одржува.
Пречиста искреност е еднаква на највалкана лага.
Теорија на релативност, обоена во шаренило, драма.
Колку што сакам да кажам.. не можам, па ќе напишам во кратки црти…
После дождот… идело сонце. После сонцето идело дожд… и се` така во круг! До кога? Само тоа ме занима. И кога ќе научам да играм на дождот?
Koга нешто почнува да ми се лизга од рацете, пробувам да го задржам, а всушност така највеќе го оддалечувам од себе?
Постои ли постојана среќа?
Или како што има една изрека Every happy ending is just a new beginning, because the good times never last forever… Така ли е?
Почнувам да се изморувам од овој круг…
Не ми е ни до плачење, не ми е ни до смеење… веќе не знам ни како да реагирам, ни како да се чувствувам, ни што да направам!
Да пуштам се да оди само од себе. Да не реагирам никако, да не чувствувам ништо и ништо да не правам?
Ама како да го постигнам тоа?
Ништо не ни кажав… само еден милион прашалници гледам низ напишаново! Епа таков ми е и животот моментално.
Action and reaction, ebb and flow, trial and error, change - this is the rhythm of living. Out of our over-confidence, fear; out of our fear, clearer vision, fresh hope. And out of hope, progress.
Се надевам…
Беше тоа одамна, во уште поубав живот од овој, но кога мислам за него од ова место, посакувам да можеше да се врати …
Почеток
Да, секој ден е нов почеток.
И уште од детството кога имав неуспешни обиди да пишувам книга секогаш почнував нова книга. Ниедна не довршував. Сите завршија како куси раскази. Ги чувам. Сега се сменија времињата, па можеби вака електронски и нешто убаво ќе излезе од мене. Можеби.
Си пијам црвено винце. Ме смирува. Ја мразам осаменоста што ја имам скоро секоја ноќ во мојата соба. Јас и компјутерот. Може да се каже дури и дека тој највеќе ме познава, а е една црна грда кутија.
Имам трпение. Се надевам ќе се исплати, само не мора да е волку тешко да се издржува. Оваа вечер ќе биде без спиење за мене. Ми тежи нешто, ме притиска. И солзиве не ми се врели како што знаат. Си ја држат направената патека и не мрдаат од неа. Не сакам ни да ги избришам.
